హృదయపు సింధూరం

ఎలా మరువగలను
నిశిరాత్రి నా కంటనొలికిన కన్నీటిని

మెలకువతో నీ గుండెదోసిటన

ఒడసిపట్టిన ఓదార్పుని

నా పెదవిన విరిసిన

చిరునవ్వుల వెన్నెలసుమం

నీ కంటిన మరుమల్లెల దీపమై

వెలిగిన ఆనందక్షణాన్ని

ఎదురుచూపుల సంధ్యలలో
ఎడబాయని ఒంటరితనాన్ని

ఇక చాలు విడువమంటో

మదిని చుట్టిన మమతానురాగాన్ని

తీరని దాహార్తిని

తరగని ప్రేమాంబుధిలో

తనువుని దాటి తలపుని
తడిపిన అమృతవర్షాన్ని

విడువలేక విడువలేక

నువ్వు నను వీడిన రాత్రినా

హృదిన చిందిన రుధిరగాయాన్ని

ఎలా మరువగలను

ప్రభూ !

ఈ గమనంలో నీ నిష్క్రమణ నాకు తీరని గాయమైనా

అది నాకు జ్ఞాపకాల జాజుల తోటలో నీ రాకని తెలిపే
అవ్యక్తరాగమై
వసంతం తాను వెళుతూ గ్రీష్మపు వాకిటనిచ్చిన
అరవిచ్చిన మంకెన పుష్పమై
వసివాడని నను వీడని వలపుఛాయని

హృదయపు సింధూరాన్ని
ఎలా మరువగలను

పలుకలేని వెదురు

పలుకలేని వెదురు

పలుకు నేర్చి హొయలుపోతోంది

పరుగుతీసే పిల్లగాలి

పరవశించి పల్లవిస్తోంది

నడకనేర్చిన యమున
నాట్యమాడింది
కురుస్తున్న వెన్నెలధారలో
తళుక్కుమన్నది

వేచియున్న బృందావని
విరిసి మురిసింది
విహారి రాసవిహారంలో
వెలుగులీనింది

కలువకన్నుల చెలియ
కలను కూడ చెలిమినీవంది
కనులనిండిన ఆరాధన
కమనీయ కావ్యమైంది

నీవు వీడిన వెన్నెలదారి

తిమిరమైంది

కాంతులీనిన కలువకనులు 

అంబుధినిలిచాయి  

విరహవీధిన రాధ

నిలువలేనంటోంది
కన్నుదాటిన క్షణం

కలయని అంటోంది

చెంతచేరిన విరహగానం

కల కల్ల అంటోంది

జాలిలేని కాలం

జరిగిపోతోంది

కలవలేని రాధ

విడువలేనంటోంది

వలపు వాకిట

వసివాడని తలపునంది

హృదిని తాకిన  మౌనరాగం

మరువలేకున్నది

మదిని దాగిన మధురబాధ

మరపునెరుగనన్నది