వెన్నెల హృదయం లేబుల్‌తో ఉన్న పోస్ట్‌లను చూపుతోంది. అన్ని పోస్ట్‌లు చూపించు
వెన్నెల హృదయం లేబుల్‌తో ఉన్న పోస్ట్‌లను చూపుతోంది. అన్ని పోస్ట్‌లు చూపించు

15, డిసెంబర్ 2017, శుక్రవారం

హృదయమాడే ఊసులు



మరచిపోలేని జ్ణాపకం గా మారదామనుకున్నది మధురగాధ
విడువలేని జావళిగా మదిని చుట్టిన మధురబాధ

కలవరముతో కలేవరమైన మదిన
కలనైన తోడురాలేనన్నది నువ్వులేని ఈ క్షణం 

నాడు స్పర్శించిన మోము పైన జారే ఈ కన్నీరు
నీవు నిదురించే గులాబీల పానుపుపై పరిమళించే  చే పన్నీరు

మరువలేని జ్ఞాపకంగా మరుగున దాగుదామనుకున్నావు 
విడువలేని వెన్నెలవై నా వెంటనే వస్తున్నావు

హృదయమాడే ఊసులు నేటికీ 
నా చెవిన ఊగుతోనే ఉన్నాయి

కాలపు పొరల్లో దాచేందుకు అవి తీపి గురుతులు కావు 
నిన్ను పలుకరించి పల్లవిస్తున్న .... 
నా గుండెసవ్వడులు 

విడువలేక విడిచినది మరపు పొరల్లో నిన్ను జ్ఞాపకంగా మార్చేందుకు 
కాదని ......
 నీ తలపు ధ్యానంతో నిలువెల్లా తడిసి కలిసేందుకని 

నీకెలా తెలుపను ప్రభూ !




11, జనవరి 2017, బుధవారం

అంతులేని వారధులు


నువ్వు నన్ను కలిసినప్పుడు
నీ మాటలపందిరిలో మౌనమై నిలిచాను

నిన్ను నేను వీడినప్పుడు 
నీ మౌనపుఛాయలో మాటని మరచాను

నాటి మౌనానికి నేటి నిశబ్దానికి
మధ్యన సాగిన
అనుభూతుల ఆనందాలు
అనుభవాల గాయాలు
అంబరాన్ని తాకిన ఆనందాలు
అగాధాన్ని తాకిన ఆవేదనలు
నేడు 

గీసుకున్న హద్దుల మధ్య ఒంటరి గీతికలయ్యాయి
నిను వెతుకాడే హృదయానికి అంతులేని వారధులయ్యాయి

26, డిసెంబర్ 2016, సోమవారం

మరచిపోకు

రాగమాలపించిన నేల నేడు విరాగియై నిలిచింది

మువ్వలరవళికి మ్రోగిన మోవి నేడు మౌనమై నిలిచింది

వెన్నెలక్రీడని  చూచిన తార చీకటిన వేచింది

మరచిపోకు  ప్రభూ
మరలిరా

వేణురాగంతో విరాగిని రాగమయం చేసేందుకు

మువ్వలరవళితో మౌనాన్ని గానమయం చేసేందుకు

వెన్నెలవెలుగుతో తారకలకన్నుల దీపమై వెలిగేందుకు

మరలిరా ప్రభూ
మరచిపోకు

22, ఏప్రిల్ 2016, శుక్రవారం

తత్వమెరుగవే మనసా


తత్వమెరుగవే మనసా
నీ తత్వమెరుగవే మనసా
నిజతత్వమెరుగవె మనసా

ఉన్ననాడు ఉన్నదున్నదని వగచేవు
లేనినాడు లేనేలేదని తలచావు
ఉందీ లేదనె  ఆరాటంలో
జారే కాలము మరచావు
చేజారేకాలము మరచావు

తత్వమెరుగవె  మనసా
నీ తత్వమెరుగవె మనసా
నిజతత్వమెరుగవె మనసా

కాటికి కాళ్ళని చాచావు
ఆశల కొండలు ఎక్కావు
కన్నులు  చూడని కలల  కోసమై
కానెలెన్నో తిరిగేవు
కనిపించని దారులు వెతికావు
ఆశలకొండల అధిరోహణలో
జారే కాలము మరచావు
కన్నును మూసిన కలల బాటలో
చేజారే కాలము మరచావు

తత్వమెరుగవే మనసా
నీ తత్వమెరుగవె మనసా
నిజతత్వమెరుగవె మనసా

నీదను నాదను వాదులాటలో
వలలో చిక్కి తిరిగావు
కాలికి బంధం వేసావు
నేనే నీదను కల్లలాటలో
నిన్నే నీవు మరచావు
జగమంతా నీదని తలచేవు
చిక్కిన వలలో తిరిగే నీవు
జారినకాలం మర్చావు
కల్లలాటలో కలకలమంటో
చేజారిన కాలం మరచావు

తత్వమెరుగవే మనసా
నీ తత్వమెరుగవె మనసా
నిజతత్వమెరుగవె మనసా

4, జనవరి 2016, సోమవారం

నీ వేణువాటలో


జాడ తెలీని లోకాల సుదూర తీరాలకి
అంతు లేని ఎదురుచూపుల వారధిని 
అలుపు లేని నా మనసు 
నిర్మిస్తునే ఉంది.

దారి తెలీని పయనంలో
నీ వెలుగుసముద్రానికై
నా గుండె తడి పరుగుతీస్తోనే ఉంది

నీ పదసవ్వడికై ఎదురు చూసే 
నా ఎద సవ్వడికి 
నీ మౌనపు మువ్వల రవళేగా
మరపురాని బహుమానం

నీ పదములని తాకి పరవశించాలని
వెలుగుతున్న నా ప్రాణదీపం
నిరాశల తుఫానులో రెపరెప లాడ్తోంది.

ప్రభూ !
నీవు నడిచే నీ తోటలో
నీదైన పూలబాటలో
సాగుతున్న నీ వేణువాటలో
నీకై వెదకాడుతున్న
నా ఒంటరిపాటని జతపరచవా
మ్రోగగరాని  ఈ మౌనవేదనని
నీ నిశబ్దగీతికలో లయపరచవా













1, ఆగస్టు 2015, శనివారం

జ్ఞాపకాల ఊయల


ఊగుతున్న జ్ఞాపకాల ఊయలలో
నీ రూపం వెన్నెల తరకలా
తళుక్కుమంటోంది
కన్నులార్పి చూచేలోగానే
చిక్కనంటో
కంటినీరై చెక్కిలిని తాకుతోంది. 

   
   
   



9, జూన్ 2015, మంగళవారం

తెలియపరచవా ఇంకొక్కసారి ...

ఏమని అడగను
నువ్వు కనుల ముందు ఉన్న క్షణాన
ఏమని అడగను
ఏది కోరను 
తెలియపరచవా నాకు 

నీ పదములని తాకి పరవశమొందే
ధూళినవ్వాలని అడగనా
నీ పెదవిని తాకి పలకరించే
మోవి నవ్వాలని కోరనా  

నీ కన్నుల మెరిసే
కాంతినవ్వాలని అడగనా
నీ మోమున విరిసే 
చిరునవ్వుల  మెరుపనవ్వాలని కోరనా 

నీ మనసున మెదిలే
మమతనవ్వాలని అడగనా
నీ హృదిని తాకే 
జ్ఞాపకమవ్వాలని కోరనా 

నీ ఎదని తట్టే  లయనవ్వాలని అడగనా 
నీ శ్వాసన మెదిలే మౌనమవ్వాలని కోరనా 

ఏమని అడగను ప్రభూ !
ఏది కోరను 
నువ్వు నా కనుల ముందు ఉన్న క్షణాన ... 
తెలియపరచవా ఇంకొక్కసారి  
నిలువెల్ల నీ ధ్యానంలో 
మునిగే విరహం కన్నా
వీటిలొ 
ఏది మిన్న ప్రభూ !
   
  

 

27, మే 2015, బుధవారం

వేచివుంటావుగా

తీరని దాహార్తికై
సుదూరాన ఉన్న
ప్రతీ ఎండమావిని నీటిచెలమని పరుగులెత్తాను
కన్నీటి చెమ్మతో కనులు నింపుకున్నాను
ప్రభూ 
ఇప్పుడే జ్ఞప్తికొస్తోంది
నాకై నాలోనే  అమృతభాండం తో నీవున్నావని
అందుకే వెనుతిరిగాను 
నెమ్మదిగా నీకై
మౌనంగా నాలోనికి   
వేచివుంటావుగా నాకై  

14, మార్చి 2015, శనివారం

నీకోసం ఇంకా..


జాలువారుతున్న కన్నీటికి తెలుసు
తన కలలన్నీ కన్నీటి పాలేనని
ఏనాటికీ నీ పదములనంటే పన్నీరు కాలేనని
అయినా నీకోసం ఇంకా ....

ఎదురుచూపుతో ఎగసిపడుతున్న హృదయానికి తెలుసు
ఎడతెగని ఎడబాటే నిజమని
ఎప్పటికీ తన వాకిట నీ పదములు నిలువవని
అయినా నీకోసం ఇంకా ...

కలవరపడుతో నీకై పరుగులిడుతున్న మనసుకు తెలుసు
కలల రాదారి కరిగిపోయిందని
కాంతులీనే కాంతిపథాన్ని ఇక తానెన్నడూ కాంచలేనని
అయినా నీకోసం ఇంకా...

మరలిపోయిన మధురవసంతం మరిరాదని
మధురవేణువు మృదుల పిలుపు ఇక వినరాదని
మనసున దాగిన నీవు మరి కనరావని
మరి నాకు తెలుస్తుందా...
అంతవరకు
నీకోసం ఇంకా....







10, నవంబర్ 2014, సోమవారం

నే ఎలా చెప్పను ....


ఎలా చూపను ?
జ్వలించే హృదయాగ్నిని తాకిన
నీ చల్లని ప్రేమని

ఎలా చెప్పను ?
కన్నీటిచెలమకి కౌగిలి తానై
చుట్టుకున్న నీ ఓదార్పుని

ఎలా చూపను ? 
దారి తెలీని రాత్రిలో నేనున్నానని
వెలిగిన వెలుగుల వెన్నెల రేఖని

ఎలా చెప్పను ?
ఒంటరైన గుండెకి తోడు నిల్చిన
నిశబ్ద జ్ఞాపకాన్ని

ఎలా చూపను ?
నువు లేవంటున్న ఈ లోకానికి
నాలో నీ ఊపిరి సవ్వడిని
సాక్ష్యంగా ...

ఎలా  చెప్పను ?
నీవు రావంటున్న ఈ లోకానికి
నా గుండెచప్పుడు నాది కాదు
నీదేనని...

నే ఎలా చెప్పను ....


3, సెప్టెంబర్ 2014, బుధవారం

ఇంకా పలుకుతోనే ఉన్నా ..

కలలు మోసుకొచ్చిన గాయాల్ని
కాలపుఅలలు తడిపి కలుపుకుంటాయని
ఎవరో చెప్పారు .
నీ ఎడబాటు ఎదకోతని కాస్తైనా పంచుకుంటుందని
అప్పటి నుంచీ ఆ కాలం కోసం
చూస్తునే ఉన్నాను.
ఆ కాలమేమో


వసంతానికి రంగులద్దుతో
పుడమిని పులకితని చేస్తో
ఇదిగో ఈ ఒక్క నిమిషమూ ఆగూ అంది

వర్షపు జల్లుల్లో  ఘల్లుమంటొ
కన్నెపిల్లల కాలి పారాణియై
ముత్తయిదువల నుదిటి కుంకుమై
ఇదిగో ఈ సందడి కానీ అంది

శరత్ చంద్రికలల కలలనెలరాజుకి
వెన్నల వన్నెలద్దుతో
రాసలీలల రారాజు
రాగవేణువుకి రంజిల్లుతో
మళ్ళీ కాస్తాగమంది

ముంగిట పుట్టిన ముత్యాల ముగ్గులకి
ముద్దబంతుల మురిపెమేదో అందిస్తో
ఇదిగో కాస్త ఆగూ అని చూసింది

వచ్చి వాలే శిశిరపు దుప్పటిని
చలికి వణికే ధరణికి చుడుతో
వసంత విరహాన తోడు ఉండి
వస్తానంటో మళ్లీ ఊరిస్తోంది

యుగాలన్నీ గతాలవుతున్నా
 స్పర్శిస్తున్న రుధిరపు గాయం 
సముద్రమవుతున్నా కదలలేని
కాలపు ఒడిలో  ఒదిగి నిల్చి
నిను పిలుస్తోనే ఉన్నా... 
కలలోని నీ పిలుపుకి 
ఇలలో నిల్చుని
ఇంకా పలుకుతోనే ఉన్నా ..... 


14, జులై 2014, సోమవారం

ఏకాంతపు ఛాయలో

కాలంలో కలసిన కల ఒకటి
కంటి ముందరే కనిపించి కవ్విస్తోంది

కవ్వింతల తుళ్ళింతలతో మనసంతా
తానై తిరుగాడుతోంది

పుడమిన పుట్టిన పువ్వొకటి
ఆశల పరిమళంతో విరబూసింది
నింగి రాల్చిన అమృతవర్షంలో
తడిసి తడిసి తుళ్ళిపడుతోంది

గాలికి కదలాడే  ఒంటరిదీపం
తీరమేదో చూచింది
వెలుగుతున్న ఏకాంతపు ఛాయలో
నిశ్చలమై నిలిచింది
 
 
 

18, జూన్ 2014, బుధవారం

దగ్గరైన ఆరోజు

వెలుగుల అలలపై తేలియాడుతున్న
కలల నావ కఠిననిజం తాకిడికి
తట్టుకోలేక తిమిరపు నీడన కరిగినప్పుడే
తెలుస్తుంది నాకు 
నువ్వు ఈ రోజు కూడా
రాలేదని..
దగ్గరైన ఆరోజు మరింత దూరమైందని

వేకువ ఒడిన వెలిగిన వసుధ 
కదిలే కాలపు చక్రంలో చిక్కని  నీ
విరహపు వేడిమి తాళలేక
చీకటి నీడన చేరినప్పుడే 
తెలుస్తుంది నాకు  
నువ్వు ఈ రోజు కూడా
రాలేదని..
దగ్గరైన ఆరోజు మరింత దూరమైందని

తలపుల్లో కురుస్తున్న వలపులన్నీ 
ఊహలలల్లిన ఊసులమాలలే నని
జాలిగా  నను  తాకిన కన్నీటి స్పర్శ
నా చెక్కిలిని తడిపినప్పుడే 
తెలుస్తుంది నాకు  
నువ్వు ఈ రోజు కూడా
రాలేదని..
దగ్గరైన ఆరోజు మరింత దూరమైందని



30, ఏప్రిల్ 2014, బుధవారం

వాకిట ముంగిట...


వాకిట ముంగిట
పలుకరిస్తే పల్లవిద్దామని
ఎదురుచూపులో నేను
వాకిట కావల
పలుకునెరుగని హిమశిఖరంలా
నీవు

వాకిట ముంగిట
పలుకలేని మౌనవేదనలో నేను
వాకిట కావల
ప్రవహించే మౌనరస్సులా నీవు

వాకిట ముంగిట
నీకై క్షణాలని యుగాలుగా గడుపుతున్న నేను
వాకిట కావల
యుగాలని క్షణాలుగా మారుస్తో వేడుక చూస్తో నీవు

వాకిట ముంగిట
కనిపించి కనుమరగవుతావని
కన్నుల్లో దాచుకుంటో రెప్పలు మూసిన నేను
వాకిట కావల
మూసిన కన్నులు చెప్పే మౌన ఊసుల్లో
తెరిచిన మనసు ని చూడననే మారాంలో నీవు

వాకిట ముంగిట
తీరమెరుగని ఎదురుచూపుల నావలో నేను
వాకిట కావల
ఎల్లలెరుగని ప్రేమాంబుధివై నీవు

వాకిట ముంగిట
మాట దాటలేని మౌనంలో నేను
వాకిట కావల
మాట దాటిన మౌనంలో నీవు

వాకిట ముంగిట
ఇలలోని కలకి  బందీగా నేను
వాకిట కావల
నాకై ఇలకి దిగిన నీవు

ప్రభూ !
కన్నుల్లో కలలతో కటిక చీకటిలో
కరగని తెరవెనుక సాగే నా పయనం
అనంతమైన నీ ప్రేమ వెన్నెల వెలుగుని
తాకి
తీరం చేరేదెన్నడో....

28, ఏప్రిల్ 2014, సోమవారం

నిత్యనిరీక్షణ..



వెలుగుతున్న వెన్నెలకి తెలుసా
విరహపుఒడి వీడి వెన్నెలవెలుగులో
వెలిగేందుకు నిశికన్య పడుతున్న తపన

ఎగసిపడే సంద్రానికి తెలుసా
తొడుగుని వీడి తనలో కలవాలని
స్వాతిచినుకుల తాకిడికై తపిస్తున్న
ముత్యపుచిప్ప మౌన ఆవేదన

కరుగుతున్న కాలానికి తెలుసా
తనతో కరగలేక కలువలేక
కాలపు ఒడిలో కన్నులనీటితో
కారడివిలో ఆగిన ప్రయాణమొకటి ఉన్నదని

నీకు తెలుసా
చెంత నీవు లేక
చేరువవ్వడం నాకు చేతకాక
యుగాలగా ఎదురుచూస్తున్న
ఎడబాయని ఎడబాటు మౌనరోదన
అంతులేని నా హృదయపు నిత్యనిరీక్షణ
నీకు తెలుసా




7, మార్చి 2014, శుక్రవారం

అక్కమహాదేవి

అక్కమహాదేవి

1.కలిమిలేములయందు సమముగా నిల్చినావు
నీలకంఠుడే నీకు తోడు నీడన్నావు
వలువలెల్ల నీవు వర్జించినావు
నీలాల నీకురులే పీతాంబరమన్నావు

2.చంద్రశేఖరుడి నీడ చల్లంగ చేరేవు
శ్రీశైల శిఖరాన సిరులకలువవైనావు
కరిచర్మధారుని కదళివనమున
కొంగుబంగారమని కోరి కొలిచేవు

3.మల్లికార్జునిమీదమదినెల్లనిలిపేవు
కరుణాంతరంగునికరుణగ్రోలావు
నీలాలశిఖరాననియమంబుగనిలిచి
శశిధారిహృదయానశయనించినావు

4.అవనిరథమైనాంబికానాథుని
అంతరమునికాచుఆత్మనాథుని
అమితప్రేమతోకూడిఆదినాదంతోటి
అర్చింపబూనేవు అచలనాథుడిని

5.నిటలాక్షునేకొల్తునిక్కంబుగమదినిల్పి
పరమేశ్వరునేతల్చుపాహిపాహియనుచో
మదనాంతకునేతల్చుమదినేనెల్లప్పుడు
మహదేవినీవంపుమహదేవునికడకునన్ను

6.నిజరూపమేమారెనిత్యనటనములందు
నిత్యరంగస్థలిమీద నటరాజునటనంబు
నిండార నేచూడ కాంతినొసంగుతల్లి మరి
నియమంబునేనెరుగనీదుపాదంబుతప్ప

7. కన్నుగానని కారడవులయందు
   చెంద్రుడెరగనిచిమ్మచీకట్లయందు
   కట్టుబట్టలవిడిచికట్టుబాటునుతెంచి
   చరియించినావుసుజ్ఞానపథమందు

8. జ్ఞానమంటపపుమందుజ్ఞానివైవెలిగావు
   భక్తకోటియందుమెరయుభవ్యదీపికవునీవు
   మదనాంతకునిమదినమందారమైనావు
   మధురభావంబుకేమాధుర్యంబొనొసగావు

9. గురునిబోధయందుదృష్టిమాకొసగు
   సత్యబలమునివ్వి మాకు భవునిచేర
  గురుచరణంబునేతల్చుప్రణవంబునేపలుకు
 సద్భుద్ధినేయిచ్చిశంకరునికిమమ్ముచేరబిలువమ్మా 

10.నీదునామస్మరణంబు శివభక్తినొసగు
  నీదుధ్యానమేనిచ్చునిటలాక్షుసన్నిధి
  మూడుకన్నులతోటిముదమారచూడ
  ప్రణతులెన్నోనీకుపరవశించినేచేయు


11. గురుని కరుణతోడు మంత్రంబుతోడు
    పరమశివుడుతోడు పద్యధారలయందు
    పయనించునామనసుపరమనిశ్చలమై
    ప్రణతులెన్నోసేయుపరమపూజ్యులకున్


12. తారనేతల్చుసభక్తిపూర్వకమున్
     పద్యధారనొసగిన పరమపావనిని
     దవ్వుతానైనధవళపాదంబులకి
     అశ్రుధారలతోనేఅభిషేకమొనరింతు
   
     

22, ఫిబ్రవరి 2014, శనివారం

హృదయపు సింధూరం

ఎలా మరువగలను
నిశిరాత్రి నా కంటనొలికిన కన్నీటిని
మెలకువతో నీ గుండెదోసిటన
ఒడసిపట్టిన ఓదార్పుని

నా పెదవిన విరిసిన
చిరునవ్వుల వెన్నెలసుమం
నీ కంటిన మరుమల్లెల దీపమై
వెలిగిన ఆనందక్షణాన్ని

ఎదురుచూపుల సంధ్యలలో
ఎడబాయని ఒంటరితనాన్ని
ఇక చాలు విడువమంటో
మదిని చుట్టిన మమతానురాగాన్ని

తీరని దాహార్తిని
తరగని ప్రేమాంబుధిలో
తనువుని దాటి తలపుని
తడిపిన అమృతవర్షాన్ని

విడువలేక విడువలేక
నువ్వు నను వీడిన రాత్రినా
హృదిన చిందిన రుధిరగాయాన్ని
ఎలా మరువగలను

ప్రభూ !
ఈ గమనంలో నీ నిష్క్రమణ నాకు తీరని గాయమైనా
అది నాకు జ్ఞాపకాల జాజుల తోటలో నీ రాకని తెలిపే
అవ్యక్తరాగమై
వసంతం తాను వెళుతూ గ్రీష్మపు వాకిటనిచ్చిన
అరవిచ్చిన మంకెన పుష్పమై
వసివాడని నను వీడని వలపుఛాయని
హృదయపు సింధూరాన్ని
ఎలా మరువగలను


22, జనవరి 2014, బుధవారం

వీరికేం తెలుసు ...


నువ్వు వస్తావన్న కబురు విన్న ఆ రాత్రే నింగి నున్న నెలరాజుకి ఆ కబురు చెప్పాను. సంతోషంతో విప్పారి నవ్వి నా ఆనందంలో తానూ పాలుపంచుకున్నాడు. మల్లెలు తెల్లగా నవ్వాయి. జాజులు మేమూ చూస్తామంటో పందిరి అంతా ఎగబాకాయి. చుక్కలు తారాడాయి. దిక్కులన్నీ ఒక దరి చేరాయి.కలువలు తమ కన్నులని మరింత విశాలం చేసాయి. గలగలపారే సెలయేరు ఏం చేసిందో తెలుసా ! ఊపిరి బిగబెట్టి అక్కడే ఆగి చూస్తోంది. తన సవ్వడిలో నీ సందడిని తెలుసుకోలేననుకున్నట్లుంది.  ఊగుతున్న లాంతరు నీకై ఒక నిమిషం వెలుగుల పూలు పరుస్తో మరు నిమిషం బిడియంతో దాగుతో  దోబూచుల దొంగాటలాడుతోంది. తానూ స్వాగతమవ్వాలన్న నిశికన్య విన్నపాన్ని మన్నించిన మబ్బులరాణి తన చెంగుచాటున వెన్నెల వెలుగుని దాచేందుకు పిల్లతెమ్మరని  తోడుగా  తీసుకుని మాటు వేస్తోంది.

రేయి గడిచింది ప్రభూ !  నీవు రానే లేదు. ఆకాశం కోపంతో తన ముఖం ఎర్రగా చేసుకుంది. నింగి నున్న చుక్కలు కార్చిన కన్నీరు మట్టిపాలవ్వకుండా నేల నున్నసుమాలు తామున్నామంటో పట్టి దాస్తున్నాయి. విస్తరిస్తున్న వేకువ వెలుగులు మా హృదయాలలో చీకటిని పారద్రోలలేకపోయాయి.  మా నిరీక్షణని కరిగించలేకపోయాయి.

ఈ రోజు మళ్ళీ కబురు వచ్చింది. చెపుదామంటే నెలరాజు లేడు. నీకై వేచి వేచి చిక్కి సగమై పూర్తిగా కనుమరుగైనాడు. మల్లెలు మౌనమయ్యాయి. జాజులు నీది పిచ్చి ఆశ  అంటో జాలిగా చూసాయి.
చుక్కలు ఆశల ఆరాటం తో వెలుగుతో, నిరాశల నిట్టూర్పులో తరుగుతో, మినుకు మినుకు మంటో ఉండాలా  వద్దా అని తచ్చాడుతున్నాయి. కలువలు మోము చూపమంటో అలిగి ముకుళించాయి.. సెలయేరు నేనాగను అంటో పరుగులు తీస్తో వెళ్ళిపోతోంది.

నీవు రావని అంతా వెళ్ళిపోతున్నారు. నేనొంటరినని పరిహసిస్తున్నారు.వీరికేం తెలుసు ?  నువ్వు నాకిచ్చిన నీ జ్ఞాపకాల ఛాయలో నేనొంతో భద్రమని, నా మనసుని చుట్టేసి, నా హృదయాన్ని తట్టిన నీ ప్రేమ నన్నెప్పుడు చుట్టుకునే ఉంటుందని,  పొదవి పట్టే ఉంటుందని ,అందమైన ఏకాంతంలో అరవిచ్చిన అరవిందమై చల్లగా వెలుగుతోనే ఉంటుందనీ...
నేనున్నాని అంటుందనీ...
నాతోనే ఉంటుందనీ ....
వీరికేం తెలుసు ...

11, నవంబర్ 2013, సోమవారం

జీవితం


జీవితం ఒక స్వప్నమైతే
విహరించే విహారాలకి
వెన్నలతూగే గా హద్దు

జీవితం ఇక కావ్యమైతే
కదిలే కథలన్నిటికీ
మమతలేగా హద్దు

జీవితం ఒక కలయికైతే
విరామమెరుగని వీడ్కోలుకి
విశ్రాంతేగా ఇక హద్దు

కానీ...
జీవితం అంటే
కలని దాటిన నిత్యం
కావ్యమెరుగని సత్యం
విరామమెరుగని ఒక పయనం
   
 

25, అక్టోబర్ 2013, శుక్రవారం

చిన్ని మనసు




చిన్ని మనసు
నే తనదరికి రాబోతుంటేనే చాలు
ఉప్పొంగిపోతుంది. ఆలోచనల అలల వెంబడి పరుగులు తీస్తుంది
కథలు కబుర్లు ఎన్నెన్నో చెపుతుంది. గతకాలపు జూకామల్లెల్లాటి జ్ఞాపకాలని, అవని దాటి పైకెగిసిన అనుభూతుల మందారాలని  తన ఒడిలో మళ్ళీ విరబూయిస్తుంది. . ఒక్క నిమిషమైనా నిలువకుండా గతకాలపు సంద్రాల్లోకి మునకలు వేయిస్తూ రేపటి ఆనందపు వర్షాల్లో తడుపుతుంది.

తన గొప్పలు చెపుతో మురిసిపోతుంది. తన తప్పులు చెపుతో చిన్నపోతుంది. నిన్నటి గాథలు, రేపటి కలలు విరామమివ్వకుండా వివరిస్తోనే ఉంటుంది. గాయపు మచ్చల్ని చూపుతుంది. వేదన తీరాల్ని తాకుతుంది. విరహపు వేడిన వణుకుతుంది. కలసిన క్షణాన్ని తలుస్తో వగలుపోతుంది. కూలిన గాలి హర్మ్యాలని చూసి విలపిస్తుంది. రేపటి కలల సౌధాన్ని నిర్మించి ఫక్కున నవ్వుతుంది.

కానీ, నాలో తానై తానే నేనై నిలువమంటే జరిగిపోతోనే ఉంటుంది. సుదూరతీరాలకేగి పోతోనే ఉంటుంది.

దూరమవుతో దగ్గరవుతున్నా అన్న ఊహ లో తానా తీరాన.....

నిశబ్దపు ముడిని విప్పి నిజాన్ని తెలుపలేని  నేనీ  తీరాన.......


ఒకరికై ఒకరు ఎదురు చూస్తోనే ఉన్నాం