పలుకలేని వెదురు

పలుకలేని వెదురు

పలుకు నేర్చి హొయలుపోతోంది

పరుగుతీసే పిల్లగాలి

పరవశించి పల్లవిస్తోంది

నడకనేర్చిన యమున
నాట్యమాడింది
కురుస్తున్న వెన్నెలధారలో
తళుక్కుమన్నది

వేచియున్న బృందావని
విరిసి మురిసింది
విహారి రాసవిహారంలో
వెలుగులీనింది

కలువకన్నుల చెలియ
కలను కూడ చెలిమినీవంది
కనులనిండిన ఆరాధన
కమనీయ కావ్యమైంది

నీవు వీడిన వెన్నెలదారి

తిమిరమైంది

కాంతులీనిన కలువకనులు 

అంబుధినిలిచాయి  

విరహవీధిన రాధ

నిలువలేనంటోంది
కన్నుదాటిన క్షణం

కలయని అంటోంది

చెంతచేరిన విరహగానం

కల కల్ల అంటోంది

జాలిలేని కాలం

జరిగిపోతోంది

కలవలేని రాధ

విడువలేనంటోంది

వలపు వాకిట

వసివాడని తలపునంది

హృదిని తాకిన  మౌనరాగం

మరువలేకున్నది

మదిని దాగిన మధురబాధ

మరపునెరుగనన్నది