22, ఫిబ్రవరి 2014, శనివారం

హృదయపు సింధూరం

ఎలా మరువగలను
నిశిరాత్రి నా కంటనొలికిన కన్నీటిని
మెలకువతో నీ గుండెదోసిటన
ఒడసిపట్టిన ఓదార్పుని

నా పెదవిన విరిసిన
చిరునవ్వుల వెన్నెలసుమం
నీ కంటిన మరుమల్లెల దీపమై
వెలిగిన ఆనందక్షణాన్ని

ఎదురుచూపుల సంధ్యలలో
ఎడబాయని ఒంటరితనాన్ని
ఇక చాలు విడువమంటో
మదిని చుట్టిన మమతానురాగాన్ని

తీరని దాహార్తిని
తరగని ప్రేమాంబుధిలో
తనువుని దాటి తలపుని
తడిపిన అమృతవర్షాన్ని

విడువలేక విడువలేక
నువ్వు నను వీడిన రాత్రినా
హృదిన చిందిన రుధిరగాయాన్ని
ఎలా మరువగలను

ప్రభూ !
ఈ గమనంలో నీ నిష్క్రమణ నాకు తీరని గాయమైనా
అది నాకు జ్ఞాపకాల జాజుల తోటలో నీ రాకని తెలిపే
అవ్యక్తరాగమై
వసంతం తాను వెళుతూ గ్రీష్మపు వాకిటనిచ్చిన
అరవిచ్చిన మంకెన పుష్పమై
వసివాడని నను వీడని వలపుఛాయని
హృదయపు సింధూరాన్ని
ఎలా మరువగలను


14, ఫిబ్రవరి 2014, శుక్రవారం

పలుకలేని వెదురు


పలుకలేని వెదురు
పలుకు నేర్చి హొయలుపోతోంది
పరుగుతీసే పిల్లగాలి
పరవశించి పల్లవిస్తోంది

నడకనేర్చిన యమున
నాట్యమాడింది
కురుస్తున్న వెన్నెలధారలో
తళుక్కుమన్నది

వేచియున్న బృందావని
విరిసి మురిసింది
విహారి రాసవిహారంలో
వెలుగులీనింది

కలువకన్నుల చెలియ
కలను కూడ చెలిమినీవంది
కనులనిండిన ఆరాధన
కమనీయ కావ్యమైంది

నీవు వీడిన వెన్నెలదారి
తిమిరమైంది
కాంతులీనిన కలువకనులు 
అంబుధినిలిచాయి  

విరహవీధిన రాధ
నిలువలేనంటోంది
కన్నుదాటిన క్షణం
కలయని అంటోంది

చెంతచేరిన విరహగానం
కల కల్ల అంటోంది
జాలిలేని కాలం
జరిగిపోతోంది

కలవలేని రాధ
విడువలేనంటోంది
వలపు వాకిట
వసివాడని తలపునంది

హృదిని తాకిన  మౌనరాగం
మరువలేకున్నది
మదిని దాగిన మధురబాధ
మరపునెరుగనన్నది











22, జనవరి 2014, బుధవారం

వీరికేం తెలుసు ...


నువ్వు వస్తావన్న కబురు విన్న ఆ రాత్రే నింగి నున్న నెలరాజుకి ఆ కబురు చెప్పాను. సంతోషంతో విప్పారి నవ్వి నా ఆనందంలో తానూ పాలుపంచుకున్నాడు. మల్లెలు తెల్లగా నవ్వాయి. జాజులు మేమూ చూస్తామంటో పందిరి అంతా ఎగబాకాయి. చుక్కలు తారాడాయి. దిక్కులన్నీ ఒక దరి చేరాయి.కలువలు తమ కన్నులని మరింత విశాలం చేసాయి. గలగలపారే సెలయేరు ఏం చేసిందో తెలుసా ! ఊపిరి బిగబెట్టి అక్కడే ఆగి చూస్తోంది. తన సవ్వడిలో నీ సందడిని తెలుసుకోలేననుకున్నట్లుంది.  ఊగుతున్న లాంతరు నీకై ఒక నిమిషం వెలుగుల పూలు పరుస్తో మరు నిమిషం బిడియంతో దాగుతో  దోబూచుల దొంగాటలాడుతోంది. తానూ స్వాగతమవ్వాలన్న నిశికన్య విన్నపాన్ని మన్నించిన మబ్బులరాణి తన చెంగుచాటున వెన్నెల వెలుగుని దాచేందుకు పిల్లతెమ్మరని  తోడుగా  తీసుకుని మాటు వేస్తోంది.

రేయి గడిచింది ప్రభూ !  నీవు రానే లేదు. ఆకాశం కోపంతో తన ముఖం ఎర్రగా చేసుకుంది. నింగి నున్న చుక్కలు కార్చిన కన్నీరు మట్టిపాలవ్వకుండా నేల నున్నసుమాలు తామున్నామంటో పట్టి దాస్తున్నాయి. విస్తరిస్తున్న వేకువ వెలుగులు మా హృదయాలలో చీకటిని పారద్రోలలేకపోయాయి.  మా నిరీక్షణని కరిగించలేకపోయాయి.

ఈ రోజు మళ్ళీ కబురు వచ్చింది. చెపుదామంటే నెలరాజు లేడు. నీకై వేచి వేచి చిక్కి సగమై పూర్తిగా కనుమరుగైనాడు. మల్లెలు మౌనమయ్యాయి. జాజులు నీది పిచ్చి ఆశ  అంటో జాలిగా చూసాయి.
చుక్కలు ఆశల ఆరాటం తో వెలుగుతో, నిరాశల నిట్టూర్పులో తరుగుతో, మినుకు మినుకు మంటో ఉండాలా  వద్దా అని తచ్చాడుతున్నాయి. కలువలు మోము చూపమంటో అలిగి ముకుళించాయి.. సెలయేరు నేనాగను అంటో పరుగులు తీస్తో వెళ్ళిపోతోంది.

నీవు రావని అంతా వెళ్ళిపోతున్నారు. నేనొంటరినని పరిహసిస్తున్నారు.వీరికేం తెలుసు ?  నువ్వు నాకిచ్చిన నీ జ్ఞాపకాల ఛాయలో నేనొంతో భద్రమని, నా మనసుని చుట్టేసి, నా హృదయాన్ని తట్టిన నీ ప్రేమ నన్నెప్పుడు చుట్టుకునే ఉంటుందని,  పొదవి పట్టే ఉంటుందని ,అందమైన ఏకాంతంలో అరవిచ్చిన అరవిందమై చల్లగా వెలుగుతోనే ఉంటుందనీ...
నేనున్నాని అంటుందనీ...
నాతోనే ఉంటుందనీ ....
వీరికేం తెలుసు ...

19, జనవరి 2014, ఆదివారం

నిత్యమేగా మరి


నీవు వీడిన బృందావనిని చూచి

చందమామ తెల్లబోయింది
చుక్కలన్నీ చిన్నబోయాయి

మధురవేణువు మూగబోయింది
రాసరాగం ఇక పలుకనన్నది

జ్ఞాపకాలపొదిలోకి వెళ్ళనని
జరిగిన గాథ జాలిగా అర్ధిస్తోంది

మల్లెలన్నీ మరలిపోయాయి
జాజులజావళి నిలిచిపోయింది

మౌనం కన్నీరైంది
నిశబ్దం నివ్వెరపోయింది

నీవు లేవని నిలువలేనని
కాలం ప్రవాహంలో బిందువవుతోంది

కానీ .....
నీవు మిగిల్చిన
ఆ ఏకాంతపువీధిలో
కలల అరుగుపై
గురుతే జీవితమైన
చిన్ని రాధ
నిలువలేక నిదురరాక
ఆశలమాలకడుతో
ఊహలఊయలలో
నీకై
ఇంకా అలానే
ఎప్పటిలానే
ఇంకా అలానే
 వేచిఉంది

నీ ఒడిని చేరిన రాధ ప్రేమ నీకు గతమైనా
నీవు ఒలకబోసిన వేణుగానం నేటికీ ఏనాటికీ
తనకి నిత్యమేగా మరి

24, డిసెంబర్ 2013, మంగళవారం

ఎవరు చెపుతారు




అదిగదిగో అలనాడు ఆ నెలరాజు
నీ మధుర మురళీ అధరరవం విని
సంభ్రమముతో విప్పారి కనులారా
నినుచూచి నేటికీ విచ్చినమల్లెలానిల్చెనా నింగినే

అదిగో ఆనాడు జారిన ఆ వెన్నెలతునక
నీ మురళినితాకి తళుకులీని
తెల్లవారినా వెనుకకి మరలక
నీ దిష్టి చుక్కై నిల్చెనీనాటికీ

ఆనాడు నీ రాసధారలో
తడిసి ముద్దై మురిసిన
మందారం మిదిగో బిడియంతో
ఎర్రబడే వుంది నేటికీ


అదిగో నీ మంజీరపాదరవళితో మమేకమైన
బృందావని ఇంకా నీ మువ్వల మధుర నాదంతో
ఘల్లు ఘల్లు మంటొనే ఉందీనాటికీ...


కాటుకకన్నులకాంతితో
దోబూచులదొంగాటలనాడి
నీ రాధ పొగడసుధలజాడతో ఇంకా
పూపొదలచాటునవెతుకాడుతోనే ఉంది నేటికీ ...


ఇదిగో ఇప్పుడో అప్పుడో
వచ్చేస్తావని పిచ్చితల్లి
ఇంకా అటూ ఇటూ గడపలోనే
తిరుగాడుతోనే ఉందీనాటికీ ...

పాశం తో నిన్ను బంధించగానే
పాశహారివై  తిరిగిరాని వీడ్కోలు నువ్వు చెప్పావని
ఆ తల్లికి ఎవరు చెపుతారు  ?

నిండుకోని వెన్నకుండా..
పగులెరుగని నీటికుండా...
మూగపోయిన మౌనవేణువా....
మరువలేని మధురారాధనా.......