24, డిసెంబర్ 2013, మంగళవారం

ఎవరు చెపుతారు




అదిగదిగో అలనాడు ఆ నెలరాజు
నీ మధుర మురళీ అధరరవం విని
సంభ్రమముతో విప్పారి కనులారా
నినుచూచి నేటికీ విచ్చినమల్లెలానిల్చెనా నింగినే

అదిగో ఆనాడు జారిన ఆ వెన్నెలతునక
నీ మురళినితాకి తళుకులీని
తెల్లవారినా వెనుకకి మరలక
నీ దిష్టి చుక్కై నిల్చెనీనాటికీ

ఆనాడు నీ రాసధారలో
తడిసి ముద్దై మురిసిన
మందారం మిదిగో బిడియంతో
ఎర్రబడే వుంది నేటికీ


అదిగో నీ మంజీరపాదరవళితో మమేకమైన
బృందావని ఇంకా నీ మువ్వల మధుర నాదంతో
ఘల్లు ఘల్లు మంటొనే ఉందీనాటికీ...


కాటుకకన్నులకాంతితో
దోబూచులదొంగాటలనాడి
నీ రాధ పొగడసుధలజాడతో ఇంకా
పూపొదలచాటునవెతుకాడుతోనే ఉంది నేటికీ ...


ఇదిగో ఇప్పుడో అప్పుడో
వచ్చేస్తావని పిచ్చితల్లి
ఇంకా అటూ ఇటూ గడపలోనే
తిరుగాడుతోనే ఉందీనాటికీ ...

పాశం తో నిన్ను బంధించగానే
పాశహారివై  తిరిగిరాని వీడ్కోలు నువ్వు చెప్పావని
ఆ తల్లికి ఎవరు చెపుతారు  ?

నిండుకోని వెన్నకుండా..
పగులెరుగని నీటికుండా...
మూగపోయిన మౌనవేణువా....
మరువలేని మధురారాధనా.......








11, నవంబర్ 2013, సోమవారం

జీవితం


జీవితం ఒక స్వప్నమైతే
విహరించే విహారాలకి
వెన్నలతూగే గా హద్దు

జీవితం ఇక కావ్యమైతే
కదిలే కథలన్నిటికీ
మమతలేగా హద్దు

జీవితం ఒక కలయికైతే
విరామమెరుగని వీడ్కోలుకి
విశ్రాంతేగా ఇక హద్దు

కానీ...
జీవితం అంటే
కలని దాటిన నిత్యం
కావ్యమెరుగని సత్యం
విరామమెరుగని ఒక పయనం
   
 

25, అక్టోబర్ 2013, శుక్రవారం

చిన్ని మనసు




చిన్ని మనసు
నే తనదరికి రాబోతుంటేనే చాలు
ఉప్పొంగిపోతుంది. ఆలోచనల అలల వెంబడి పరుగులు తీస్తుంది
కథలు కబుర్లు ఎన్నెన్నో చెపుతుంది. గతకాలపు జూకామల్లెల్లాటి జ్ఞాపకాలని, అవని దాటి పైకెగిసిన అనుభూతుల మందారాలని  తన ఒడిలో మళ్ళీ విరబూయిస్తుంది. . ఒక్క నిమిషమైనా నిలువకుండా గతకాలపు సంద్రాల్లోకి మునకలు వేయిస్తూ రేపటి ఆనందపు వర్షాల్లో తడుపుతుంది.

తన గొప్పలు చెపుతో మురిసిపోతుంది. తన తప్పులు చెపుతో చిన్నపోతుంది. నిన్నటి గాథలు, రేపటి కలలు విరామమివ్వకుండా వివరిస్తోనే ఉంటుంది. గాయపు మచ్చల్ని చూపుతుంది. వేదన తీరాల్ని తాకుతుంది. విరహపు వేడిన వణుకుతుంది. కలసిన క్షణాన్ని తలుస్తో వగలుపోతుంది. కూలిన గాలి హర్మ్యాలని చూసి విలపిస్తుంది. రేపటి కలల సౌధాన్ని నిర్మించి ఫక్కున నవ్వుతుంది.

కానీ, నాలో తానై తానే నేనై నిలువమంటే జరిగిపోతోనే ఉంటుంది. సుదూరతీరాలకేగి పోతోనే ఉంటుంది.

దూరమవుతో దగ్గరవుతున్నా అన్న ఊహ లో తానా తీరాన.....

నిశబ్దపు ముడిని విప్పి నిజాన్ని తెలుపలేని  నేనీ  తీరాన.......


ఒకరికై ఒకరు ఎదురు చూస్తోనే ఉన్నాం  
  
  



19, అక్టోబర్ 2013, శనివారం

గుప్పెడు అశ్రువులు


నా పయనం లో
నన్నాపిన  ప్రతీ ముంగిలీ
నీ కౌగిలనే భ్రమపడ్డాను
అందుకే
నీకై
జీవితపు అరుగుమీద
అనురాగపు జల్లులుచల్లి
ఆశలరంగవల్లులు దిద్ది
చిరునవ్వుల తోరణాలు కట్టి
వెన్నెలదీపాలు పెట్టి
ప్రేమమాలని  కానుకనిద్దామని
 ముంగిలిలోనే వేచి ఉన్నాను

లోకపు స్వార్ధపుకరకు జల్లుల్లో
నా రంగవల్లులు కన్నీరవుతుంటే
మోసపు వేడికి తాళలేక
తోరణాలు వసివాడుతుంటే
ఎండలగాలుల్లో నిలువలేక
వెన్నెలదీపాలుమసకబారుతుంటే
వేచి ఉన్నముంగిలి నీడ అన్న నిజంలో
ప్రేమమాల ముకుళించుకుపోతోంటే

చీకటి సముద్రంలో
నిరాశల తుఫానులో
మినుకు మినుకుమంటున్న ప్రాణదీపంతో
దాచినవన్నీ దాటలేని ఎండమావిలో కోల్పోయి
ఇప్పుడు కేవలం
గుప్పెడు అశ్రువులతో మాత్రమే
నీకై పయనిస్తున్నాను ప్రభూ !








18, అక్టోబర్ 2013, శుక్రవారం

నా తీరం


ఆపలేని మృదుభాషణం
 మౌనం

అందరాని అద్భుతసీమ
మౌనం

ఆనకట్టలేని ఉధృతప్రవాహం
మౌనం

మనసు మీటే మధురనాదం
మౌనం

హృదయలోతుల్లో దాగిన వేణుగానం
మౌనం

వెతుకులాటకి అందని వీణానాదం
మౌనం

నీ జాడలు తెలిపే జాబిలివెలుగు
మౌనం

నన్ను నీలోకి కలిపే వెన్నెలచినుకు
మౌనం

నాకై  వేచిన  నా తీరం
నీ మౌనం...