22, జనవరి 2014, బుధవారం

వీరికేం తెలుసు ...


నువ్వు వస్తావన్న కబురు విన్న ఆ రాత్రే నింగి నున్న నెలరాజుకి ఆ కబురు చెప్పాను. సంతోషంతో విప్పారి నవ్వి నా ఆనందంలో తానూ పాలుపంచుకున్నాడు. మల్లెలు తెల్లగా నవ్వాయి. జాజులు మేమూ చూస్తామంటో పందిరి అంతా ఎగబాకాయి. చుక్కలు తారాడాయి. దిక్కులన్నీ ఒక దరి చేరాయి.కలువలు తమ కన్నులని మరింత విశాలం చేసాయి. గలగలపారే సెలయేరు ఏం చేసిందో తెలుసా ! ఊపిరి బిగబెట్టి అక్కడే ఆగి చూస్తోంది. తన సవ్వడిలో నీ సందడిని తెలుసుకోలేననుకున్నట్లుంది.  ఊగుతున్న లాంతరు నీకై ఒక నిమిషం వెలుగుల పూలు పరుస్తో మరు నిమిషం బిడియంతో దాగుతో  దోబూచుల దొంగాటలాడుతోంది. తానూ స్వాగతమవ్వాలన్న నిశికన్య విన్నపాన్ని మన్నించిన మబ్బులరాణి తన చెంగుచాటున వెన్నెల వెలుగుని దాచేందుకు పిల్లతెమ్మరని  తోడుగా  తీసుకుని మాటు వేస్తోంది.

రేయి గడిచింది ప్రభూ !  నీవు రానే లేదు. ఆకాశం కోపంతో తన ముఖం ఎర్రగా చేసుకుంది. నింగి నున్న చుక్కలు కార్చిన కన్నీరు మట్టిపాలవ్వకుండా నేల నున్నసుమాలు తామున్నామంటో పట్టి దాస్తున్నాయి. విస్తరిస్తున్న వేకువ వెలుగులు మా హృదయాలలో చీకటిని పారద్రోలలేకపోయాయి.  మా నిరీక్షణని కరిగించలేకపోయాయి.

ఈ రోజు మళ్ళీ కబురు వచ్చింది. చెపుదామంటే నెలరాజు లేడు. నీకై వేచి వేచి చిక్కి సగమై పూర్తిగా కనుమరుగైనాడు. మల్లెలు మౌనమయ్యాయి. జాజులు నీది పిచ్చి ఆశ  అంటో జాలిగా చూసాయి.
చుక్కలు ఆశల ఆరాటం తో వెలుగుతో, నిరాశల నిట్టూర్పులో తరుగుతో, మినుకు మినుకు మంటో ఉండాలా  వద్దా అని తచ్చాడుతున్నాయి. కలువలు మోము చూపమంటో అలిగి ముకుళించాయి.. సెలయేరు నేనాగను అంటో పరుగులు తీస్తో వెళ్ళిపోతోంది.

నీవు రావని అంతా వెళ్ళిపోతున్నారు. నేనొంటరినని పరిహసిస్తున్నారు.వీరికేం తెలుసు ?  నువ్వు నాకిచ్చిన నీ జ్ఞాపకాల ఛాయలో నేనొంతో భద్రమని, నా మనసుని చుట్టేసి, నా హృదయాన్ని తట్టిన నీ ప్రేమ నన్నెప్పుడు చుట్టుకునే ఉంటుందని,  పొదవి పట్టే ఉంటుందని ,అందమైన ఏకాంతంలో అరవిచ్చిన అరవిందమై చల్లగా వెలుగుతోనే ఉంటుందనీ...
నేనున్నాని అంటుందనీ...
నాతోనే ఉంటుందనీ ....
వీరికేం తెలుసు ...

19, జనవరి 2014, ఆదివారం

నిత్యమేగా మరి


నీవు వీడిన బృందావనిని చూచి

చందమామ తెల్లబోయింది
చుక్కలన్నీ చిన్నబోయాయి

మధురవేణువు మూగబోయింది
రాసరాగం ఇక పలుకనన్నది

జ్ఞాపకాలపొదిలోకి వెళ్ళనని
జరిగిన గాథ జాలిగా అర్ధిస్తోంది

మల్లెలన్నీ మరలిపోయాయి
జాజులజావళి నిలిచిపోయింది

మౌనం కన్నీరైంది
నిశబ్దం నివ్వెరపోయింది

నీవు లేవని నిలువలేనని
కాలం ప్రవాహంలో బిందువవుతోంది

కానీ .....
నీవు మిగిల్చిన
ఆ ఏకాంతపువీధిలో
కలల అరుగుపై
గురుతే జీవితమైన
చిన్ని రాధ
నిలువలేక నిదురరాక
ఆశలమాలకడుతో
ఊహలఊయలలో
నీకై
ఇంకా అలానే
ఎప్పటిలానే
ఇంకా అలానే
 వేచిఉంది

నీ ఒడిని చేరిన రాధ ప్రేమ నీకు గతమైనా
నీవు ఒలకబోసిన వేణుగానం నేటికీ ఏనాటికీ
తనకి నిత్యమేగా మరి

24, డిసెంబర్ 2013, మంగళవారం

ఎవరు చెపుతారు




అదిగదిగో అలనాడు ఆ నెలరాజు
నీ మధుర మురళీ అధరరవం విని
సంభ్రమముతో విప్పారి కనులారా
నినుచూచి నేటికీ విచ్చినమల్లెలానిల్చెనా నింగినే

అదిగో ఆనాడు జారిన ఆ వెన్నెలతునక
నీ మురళినితాకి తళుకులీని
తెల్లవారినా వెనుకకి మరలక
నీ దిష్టి చుక్కై నిల్చెనీనాటికీ

ఆనాడు నీ రాసధారలో
తడిసి ముద్దై మురిసిన
మందారం మిదిగో బిడియంతో
ఎర్రబడే వుంది నేటికీ


అదిగో నీ మంజీరపాదరవళితో మమేకమైన
బృందావని ఇంకా నీ మువ్వల మధుర నాదంతో
ఘల్లు ఘల్లు మంటొనే ఉందీనాటికీ...


కాటుకకన్నులకాంతితో
దోబూచులదొంగాటలనాడి
నీ రాధ పొగడసుధలజాడతో ఇంకా
పూపొదలచాటునవెతుకాడుతోనే ఉంది నేటికీ ...


ఇదిగో ఇప్పుడో అప్పుడో
వచ్చేస్తావని పిచ్చితల్లి
ఇంకా అటూ ఇటూ గడపలోనే
తిరుగాడుతోనే ఉందీనాటికీ ...

పాశం తో నిన్ను బంధించగానే
పాశహారివై  తిరిగిరాని వీడ్కోలు నువ్వు చెప్పావని
ఆ తల్లికి ఎవరు చెపుతారు  ?

నిండుకోని వెన్నకుండా..
పగులెరుగని నీటికుండా...
మూగపోయిన మౌనవేణువా....
మరువలేని మధురారాధనా.......








11, నవంబర్ 2013, సోమవారం

జీవితం


జీవితం ఒక స్వప్నమైతే
విహరించే విహారాలకి
వెన్నలతూగే గా హద్దు

జీవితం ఇక కావ్యమైతే
కదిలే కథలన్నిటికీ
మమతలేగా హద్దు

జీవితం ఒక కలయికైతే
విరామమెరుగని వీడ్కోలుకి
విశ్రాంతేగా ఇక హద్దు

కానీ...
జీవితం అంటే
కలని దాటిన నిత్యం
కావ్యమెరుగని సత్యం
విరామమెరుగని ఒక పయనం
   
 

25, అక్టోబర్ 2013, శుక్రవారం

చిన్ని మనసు




చిన్ని మనసు
నే తనదరికి రాబోతుంటేనే చాలు
ఉప్పొంగిపోతుంది. ఆలోచనల అలల వెంబడి పరుగులు తీస్తుంది
కథలు కబుర్లు ఎన్నెన్నో చెపుతుంది. గతకాలపు జూకామల్లెల్లాటి జ్ఞాపకాలని, అవని దాటి పైకెగిసిన అనుభూతుల మందారాలని  తన ఒడిలో మళ్ళీ విరబూయిస్తుంది. . ఒక్క నిమిషమైనా నిలువకుండా గతకాలపు సంద్రాల్లోకి మునకలు వేయిస్తూ రేపటి ఆనందపు వర్షాల్లో తడుపుతుంది.

తన గొప్పలు చెపుతో మురిసిపోతుంది. తన తప్పులు చెపుతో చిన్నపోతుంది. నిన్నటి గాథలు, రేపటి కలలు విరామమివ్వకుండా వివరిస్తోనే ఉంటుంది. గాయపు మచ్చల్ని చూపుతుంది. వేదన తీరాల్ని తాకుతుంది. విరహపు వేడిన వణుకుతుంది. కలసిన క్షణాన్ని తలుస్తో వగలుపోతుంది. కూలిన గాలి హర్మ్యాలని చూసి విలపిస్తుంది. రేపటి కలల సౌధాన్ని నిర్మించి ఫక్కున నవ్వుతుంది.

కానీ, నాలో తానై తానే నేనై నిలువమంటే జరిగిపోతోనే ఉంటుంది. సుదూరతీరాలకేగి పోతోనే ఉంటుంది.

దూరమవుతో దగ్గరవుతున్నా అన్న ఊహ లో తానా తీరాన.....

నిశబ్దపు ముడిని విప్పి నిజాన్ని తెలుపలేని  నేనీ  తీరాన.......


ఒకరికై ఒకరు ఎదురు చూస్తోనే ఉన్నాం