కాంతిజలపుప్రేమసీమని.....

కలనైన కనలేని

ఆరామసీమలెన్నో

కనులుముందు

నిలిచి పిలుస్తున్నాయి

సుదూరతీరాలకొలువైన

గమ్యపుసెలయేరు

గలగలమని చెంతనే

సవ్వడి చేస్తోంది

అవనిని వదిలిన
అనంతదూరాలు
అంతాతామేనని

తెలుసుకోమంటున్నాయి

అంతరానంతరాత్మ

బంధనాలు తెంచుకుని
నింగికెగసి అందుకుంది
అంబరానాంనందననిధిని

కాంతిజలపుప్రేమసీమని.....
   

ఎక్కడున్నాడు ఆ మురళీధరుడు 2

ఎక్కడున్నాడు ఆ మురళీధరుడు

నిశ్శబ్ధమైన బృందావనిలోనా

నిదురనెరుగని కన్నీటిధారలోనా

మౌనమైన మధుర వేణువులోనా

ఒంటరైన వెండివెన్నెలలోనా

పురిని ఒదిగిన నెమలికన్నులలోనా

మాటరాని మౌనవేదనలోనా

కానలేని కలువచెలియకనులలోనా

పరుగుమరచిన యమునాతటిలోనా

రాసలీలఒడిని వీడలేని చెలియల మదిలోనా

జాలిలేక జరిగిపోతున్న కాలపుజాలంలోనా

వేచలేక ఒరిగిపోతున్న పొగడపునీడలోనా

ఊసులన్నీ ఊహలైన ఆశనిరాశ ఊయలలోనా

ముగిసిపోయిన మధురగాథని

ముగవనివ్వ నీ  రాధ నిరీక్షణలోనా

ఎక్కడున్నాడు ఆ మురళీధరుడు

   

  

ఏకాంతగీతిక

ఎవరు వింటారు

కంటిలోతులలో దాగిన

కదలాడే కావ్యాన్ని

ఎవరు వింటారు

మనసు పొరల్లో నిల్చిన

నిశ్చలనాదాన్ని

ఎవరు వింటారు

హృదిని జనియించి అంబుధవుతున్న

అనంతవేదనని

ఎవరు వింటారు

కాలపులయలో సాగుతున్న
అంతులేని నిరీక్షణాగీతాన్ని

ఎవరు వింటారు

అంబరాన్ని మించి అనంతమవుతున్న

అవధిలేని ఆరాటపుపాటని

ఎవరు వింటారు

ఆత్మనొదలి వొంటరిదైన

నా ఏకాంతగీతికని

ఎవరు వింటారు

నిదురలేచిన శూన్యంలో
అలుపెరుగని మౌనగానాన్ని

   

నా మౌన చెలిమి

ఊహనైనా కాంచుదామంటే
ఊహ ఆగిన చోటే నీవున్నావన్నావు

నీకై కాలగమనంలో వెతుకులాడుతుంటే
కాలానికే నీవు అతీతమన్నావు

పయనం సాగుతుంటే
నీ నీడని నేనేనని పరిహాసమాడావు

నా నీడ కోసం నేనాడే దాగుడుమూతలో

నీ తోడు నేనన్నావు

నీ హృదయాన్ని తాకి మరలిన

విరహవేదనలో వొలికిన అశ్రువులు

నీవన్నావు

నీలో కరగాలంటే మాత్రం

నేనే నీవవ్వాలన్నావు

ఈ ఎడారిలో నను వీడి మరల

నా మౌన చెలిమివైనావు

ఎక్కడున్నాడు ఆ మురళీధరుడు (1)

ఎక్కడున్నాడు ఆ మురళీధరుడు

చిన్ని కృష్ణుని చేతులారా పెంచిన

యశోదమ్మ కన్నుల్లో

గోపాలుని లాలనలో పెరిగిన

గోమాత కన్నుల్లో

ఆలమందల కాపులో అల్లరిచేసిన

గోపాలుర కన్నుల్లో

వేణుగోపాలుని వేడుక చేసిన

వ్రజకాంతల కన్నుల్లో

నేలనున్న తనని మింటికెత్తిన

గోవర్ధన గిరి కన్నుల్లో

రాసలీలకి రాత్రిని కానుకనిచ్చిన

కరిగిన పగటి కన్నుల్లో

అక్ర్రూరుని రధచక్రాలకింద నలిగిన

రేపల్లె  వాడల్లో

కంటికట్టు దాటి
గోకులంమంతా
అందరికన్నుల్లో

తానై తిరుగాడుతున్న
యమున ధారలో

తడసి ముద్దవుతున్న

రాధ కన్నుల్లో

తనదంతా తనకేఇచ్చి
తన నీడగా మిగిలిన

ప్రేమధారరాధారవిందంలో...

   

     

నీవెళ్ళాకే తెల్సింది

అవనికి సంద్రంలా

కంటికి నీరు తోడని

నీవెళ్ళాకే తెల్సింది

సంద్రానికి అలలా

మనసుకి నీతలపే తోడని

నీవెళ్ళాకే తెల్సింది

అలకి నీటిలా

నానీడ నువ్వేనని

నీ వెళ్ళాకే తెల్సింది

నీటిమీద రాతలా

నీవులేక నిలువలేనని

నీవెళ్ళాకే ......

   

  

ఎందుకో మరి

కాలపుపరవళ్ళులో

వసంతం శిశిరమైంది

పగలు రేయిగా మారింది

పున్నమి అమావాస్యలో ఒదిగింది

మాటలసవ్వడి నిశబ్దంలో నిదురైంది

ప్రేమఝరి విరహసంద్రంలో కరిగింది

చవిచూసిన అమృతధార గురుతుగా మిగిలింది

వినిపించిన వేణుగానం కనలేనిసీమలకి తరలిపోయింది

కానీ ...

నీ వీడ్కోలు ని

తన ఒడిని నింపుకున్న క్షణం

ఎందుకో మరి
ఏనాటికీ  గతమవ్వనంటోంది

తను కదలలేని కాలమై 

నను విడువలేని నా నీడై

కాలపు వర్షంలో కలువక
నా కన్నుల చినుకు తానవుతానంటోంది

నన్నెన్నడు  విడువని తోడు తానేనంటోంది
  

వేచిన రాధ ...

వేచిన రాధ వెతుకులాడుతోంది

నీ కన్నుల్లో దాగిన తన బింబానికై

వేచిన రాధ మది తపన పడుతోంది

నీ హృదయంలో దాగిన తన హృదికై

వేచిన రాధ కంటి ధార జాలువారుతోంది

నీ పదములతాకి ఆరాధన అవ్వాలని

వేచిన రాధ అడుగు తడబడుతోంది

నీ పిలుపు వేళగాని వేళ తాకుతోంటే

వేచిన రాధ తాపముతో
రాధా రాధా అని పలవరిస్తోంది

అవును రాధా రాధా అనే పలవరిస్తోంది

పరవశిస్తోంది

ఎందుకంటే

నీ గుండె చప్పుడే తనకి వేదమంత్రం కాబట్టి....

అయినా తను వేచింది
తిరిగిరాని
నీకోసం కాదు
తనకోసమే

నీ పిలుపులో పలికే తన కోసం

నీ ఆత్మలో కరిగే తనకోసం

నీ శ్వాసలో ఊగే తనకోసం

నీ కన్నుల్లో నిల్చిన తనకోసం

నీ ప్రేమమందిరంలో నీవే

తానై తానే నీవైన తనకోసం  .....

వేచిన రాధ .....

కడలి ఒడిలో

కడలి ఒడిలో
విరిసిన ఒక అల

నీ పలకరింపుకు పులకరించింది
అందుకేనేమో పరవళ్ళతో పరుగునవస్తోంది

నీ అడుగుల్ని దాచుకుంది

అందుకేనేమో తరంగాలతో తాండవమాడుతోంది

నీ నవ్వుల్ని కలుపుకుంది

అందుకేనేమో అలలఒరవడిలో ఎన్నెన్నో సవ్వడులు

నీ హృదయాన్ని తాకింది

అందుకేనేమో సంబరంతో అంబరాన్నంటుతోంది

తనని వీడి జారిపోయే క్షణంతో పాటు
నిను వీడి తాను మరలితీరాలని

కాలాంబుధిలో తలదించి కరిగితీరాలని
పాపం తనకేం తెలుసు