ఎందుకో మరి

కాలపుపరవళ్ళులో

వసంతం శిశిరమైంది

పగలు రేయిగా మారింది

పున్నమి అమావాస్యలో ఒదిగింది

మాటలసవ్వడి నిశబ్దంలో నిదురైంది

ప్రేమఝరి విరహసంద్రంలో కరిగింది

చవిచూసిన అమృతధార గురుతుగా మిగిలింది

వినిపించిన వేణుగానం కనలేనిసీమలకి తరలిపోయింది

కానీ ...

నీ వీడ్కోలు ని

తన ఒడిని నింపుకున్న క్షణం

ఎందుకో మరి
ఏనాటికీ  గతమవ్వనంటోంది

తను కదలలేని కాలమై 

నను విడువలేని నా నీడై

కాలపు వర్షంలో కలువక
నా కన్నుల చినుకు తానవుతానంటోంది

నన్నెన్నడు  విడువని తోడు తానేనంటోంది