ఎవరు చెపుతారు

అదిగదిగో అలనాడు ఆ నెలరాజు

నీ మధుర మురళీ అధరరవం విని

సంభ్రమముతో విప్పారి కనులారా

నినుచూచి నేటికీ విచ్చినమల్లెలానిల్చెనా నింగినే

అదిగో ఆనాడు జారిన ఆ వెన్నెలతునక

నీ మురళినితాకి తళుకులీని

తెల్లవారినా వెనుకకి మరలక

నీ దిష్టి చుక్కై నిల్చెనీనాటికీ

ఆనాడు నీ రాసధారలో

తడిసి ముద్దై మురిసిన

మందారం మిదిగో బిడియంతో
ఎర్రబడే వుంది నేటికీ


అదిగో నీ మంజీరపాదరవళితో మమేకమైన

బృందావని ఇంకా నీ మువ్వల మధుర నాదంతో

ఘల్లు ఘల్లు మంటొనే ఉందీనాటికీ...

కాటుకకన్నులకాంతితో

దోబూచులదొంగాటలనాడి

నీ రాధ పొగడసుధలజాడతో ఇంకా

పూపొదలచాటునవెతుకాడుతోనే ఉంది నేటికీ ...

ఇదిగో ఇప్పుడో అప్పుడో

వచ్చేస్తావని పిచ్చితల్లి

ఇంకా అటూ ఇటూ గడపలోనే
తిరుగాడుతోనే ఉందీనాటికీ ...

పాశం తో నిన్ను బంధించగానే

పాశహారివై  తిరిగిరాని వీడ్కోలు నువ్వు చెప్పావని

ఆ తల్లికి ఎవరు చెపుతారు  ?

నిండుకోని వెన్నకుండా..

పగులెరుగని నీటికుండా...

మూగపోయిన మౌనవేణువా....

మరువలేని మధురారాధనా.......

జీవితం

జీవితం ఒక స్వప్నమైతే

విహరించే విహారాలకి

వెన్నలతూగే గా హద్దు

జీవితం ఇక కావ్యమైతే

కదిలే కథలన్నిటికీ

మమతలేగా హద్దు

జీవితం ఒక కలయికైతే

విరామమెరుగని వీడ్కోలుకి

విశ్రాంతేగా ఇక హద్దు

కానీ...

జీవితం అంటే

కలని దాటిన నిత్యం

కావ్యమెరుగని సత్యం

విరామమెరుగని ఒక పయనం

   

 

చిన్ని మనసు

చిన్ని మనసు
నే తనదరికి రాబోతుంటేనే చాలు
ఉప్పొంగిపోతుంది. ఆలోచనల అలల వెంబడి పరుగులు తీస్తుంది
కథలు కబుర్లు ఎన్నెన్నో చెపుతుంది. గతకాలపు జూకామల్లెల్లాటి జ్ఞాపకాలని, అవని దాటి పైకెగిసిన అనుభూతుల మందారాలని  తన ఒడిలో మళ్ళీ విరబూయిస్తుంది. . ఒక్క నిమిషమైనా నిలువకుండా గతకాలపు సంద్రాల్లోకి మునకలు వేయిస్తూ రేపటి ఆనందపు వర్షాల్లో తడుపుతుంది.

తన గొప్పలు చెపుతో మురిసిపోతుంది. తన తప్పులు చెపుతో చిన్నపోతుంది. నిన్నటి గాథలు, రేపటి కలలు విరామమివ్వకుండా వివరిస్తోనే ఉంటుంది. గాయపు మచ్చల్ని చూపుతుంది. వేదన తీరాల్ని తాకుతుంది. విరహపు వేడిన వణుకుతుంది. కలసిన క్షణాన్ని తలుస్తో వగలుపోతుంది. కూలిన గాలి హర్మ్యాలని చూసి విలపిస్తుంది. రేపటి కలల సౌధాన్ని నిర్మించి ఫక్కున నవ్వుతుంది.

కానీ, నాలో తానై తానే నేనై నిలువమంటే జరిగిపోతోనే ఉంటుంది. సుదూరతీరాలకేగి పోతోనే ఉంటుంది.

దూరమవుతో దగ్గరవుతున్నా అన్న ఊహ లో తానా తీరాన.....

నిశబ్దపు ముడిని విప్పి నిజాన్ని తెలుపలేని  నేనీ  తీరాన.......

ఒకరికై ఒకరు ఎదురు చూస్తోనే ఉన్నాం  
  
  

గుప్పెడు అశ్రువులు

నా పయనం లో

నన్నాపిన  ప్రతీ ముంగిలీ

నీ కౌగిలనే భ్రమపడ్డాను

అందుకే

నీకై
జీవితపు అరుగుమీద
అనురాగపు జల్లులుచల్లి
ఆశలరంగవల్లులు దిద్ది

చిరునవ్వుల తోరణాలు కట్టి

వెన్నెలదీపాలు పెట్టి

ప్రేమమాలని  కానుకనిద్దామని
 ముంగిలిలోనే వేచి ఉన్నాను

లోకపు స్వార్ధపుకరకు జల్లుల్లో
నా రంగవల్లులు కన్నీరవుతుంటే

మోసపు వేడికి తాళలేక

తోరణాలు వసివాడుతుంటే

ఎండలగాలుల్లో నిలువలేక

వెన్నెలదీపాలుమసకబారుతుంటే

వేచి ఉన్నముంగిలి నీడ అన్న నిజంలో

ప్రేమమాల ముకుళించుకుపోతోంటే

చీకటి సముద్రంలో

నిరాశల తుఫానులో
మినుకు మినుకుమంటున్న ప్రాణదీపంతో
దాచినవన్నీ దాటలేని ఎండమావిలో కోల్పోయి
ఇప్పుడు కేవలం
గుప్పెడు అశ్రువులతో మాత్రమే
నీకై పయనిస్తున్నాను ప్రభూ !

నా తీరం

ఆపలేని మృదుభాషణం

 మౌనం

అందరాని అద్భుతసీమ

మౌనం

ఆనకట్టలేని ఉధృతప్రవాహం

మౌనం

మనసు మీటే మధురనాదం

మౌనం

హృదయలోతుల్లో దాగిన వేణుగానం

మౌనం

వెతుకులాటకి అందని వీణానాదం

మౌనం

నీ జాడలు తెలిపే జాబిలివెలుగు
మౌనం

నన్ను నీలోకి కలిపే వెన్నెలచినుకు

మౌనం

నాకై  వేచిన  నా తీరం

నీ మౌనం...

ఒక సాయంత్రం

నాలోకి నే నడిచిన
ఒక సాయంత్రం

నాలో ఉన్న చీకటిని

నాకు చూపింది

నాలోకి నే నడిచిన

ఒక సాయంత్రం

చీకటింట నీ ప్రభువు

చూపే ప్రేమవెలుగుని కాచలేవంది

నాలోకి నే నడిచిన

ఒక సాయంత్రం

తన వెలుగు కనుమరుగు కాకముందే

నా హృదయదీపం వెలిగించుకోమంది

    

   

ఒకొక్క అడుగు...

ఒకొక్క అడుగు నా నుంచి
నువ్వు దూరం జరుగుతుంటే

ఒప్పుకోని నా మనసు

చెదిరి ముక్కలవుతున్నా

మళ్ళీ పేర్చుకుంటున్నదెందుకో తెలుసా

అందులో నువ్వున్నావని

ఒకొక్క అడుగు నా నుంచి

నువ్వు దూరం జరుగుతుంటే

చూడలేని నా కన్నులని

కన్నీటితో ఓదారుస్తున్నదెందుకో తెలుసా

నీ రూపాన్ని కొద్దిసేపైనా దాచిన అపురూపాలని

ఒకొక్క అడుగు నా నుంచి

నువ్వు దూరం జరుగుతుంటే

నీ జాడ తెలీని నా హృదయం దోవ తప్పకుండా

నా దగ్గరే ఎందుకు ఉంచానో తెలుసా

ఆ హృదయం నీ ప్రతిబింబమని

ఒకొక్క అడుగు నా నుంచి

నువ్వు దూరం జరుగుతుంటే

నమ్మలేని నా నమ్మకం నిజమని

నాకు చెప్తున్నదెవరో తెలుసా

నను తాకిన నీ ప్రేమ వెల్లువ......

నేను

నేను

నీకై నిరీక్షణలో

కన్నీటి బిందువైనాను

నేను

నీ ప్రేమాంబుధిలో

తడిసి చిన్ని పూవునైనాను

నేను

నీ విరహంలో విరిసిన

విరహపు ఒడినైనాను

నేను

నీ అనురాగపు వర్షంలో

కరిగే చినుకైనాను

నేను

నీ వెలుగులో కురిసే

చల్లని వెన్నెలనైనాను

నేను

నీ మౌనసంద్రంలో  కలసి

నీవయ్యాను

అలలవాకిట

నీ ఒడిన సవ్వడి చేసిన ఆ వెన్నెల రేయి

ఏ సడీ లేని ఈ చీకటి రాత్రుళ్ళ ని

తన నీడల వెలుగుల ఊయలలో

ఇంకా ఊరడిస్తూనే ఉంది

ఉదయిస్తున్న ఏ వేకువన

నువ్వు ఎదురొస్తావో ఎరుగని

నా హృదయం ప్రతీ ఉదయానికి

తన హృదయాన్ని అర్పిస్తూనే ఉంది

నింగివైన నీవు నేలకి రాలేకున్నా

మేరువై నే నిను చేరలేకున్నా

అనంతమై నువ్వు కానుకిచ్చిన

ప్రేమ వర్షం ఎద సంద్రపు అలపై

తరగని కాంతిదివ్వెగా వెలుగిస్తూనే ఉంది

అలలవాకిట నిల్చిన  కలలతీరానికి

దారి చూపుతోనే ఉంది

 

చోటే లేదే

చిన్ని చిన్ని ఊసులన్నీ

వత్తుగా అల్లుకున్నాను

నీకు పూమాలగా వేద్దామని..

కృష్ణా
అష్టభార్యలు నీకు

వేసిన బంధాలమాలలో

నా ప్రేమమాలకి చోటే లేదే

గోధూళివేళ గోకులవీధిన

కరిమబ్బునీడన కన్నెలచాటున

కవ్విస్తూ కనపడతావనుకున్నాను

కృష్ణా

రాచనగరు వీధిన విహారంలో

వ్రజవీధికి నీ స్ఫురణలో చోటే లేదే

నందుని ఇల్లాలు నీకు నయనానందకరంగా

నవనీతం ఆరగింపచేస్తుంటే కన్నులారా

చూద్దామనుకున్నాను

కృష్ణా
వింతవింత భక్ష్యాలేకానీ

వెన్నపూసకి నీ విందులో చోటే లేదే

వ్రాయలేని రాసలీలమాధుర్యాన్ని

ఒడిని నింపుకున్న బృందావనిలో

నిన్నుకనుల నింపుకున్నరాధాదేవి

తన శ్వాస నీవంటే సమీరమై వెళ్ళాను
కృష్ణా
మరి తన మదిలో నీ వలపు తలపు
నిశ్వాసమే తప్ప  ఉఛ్వాసానికి చోటేలేదే 

   

  

నీ జ్ఞాపకం

ఎదురుచూపుల ఎండలో

వీస్తున్న మలయసమీరం

నీ జ్ఞాపకం

అలుపు తెలియని ఆరాటంలో

నన్ను చుట్టుకుంటున్న ఓదార్పు

నీ జ్ఞాపకం

నిరాశ నిండిన చీకట్లలో

వెలుగుచూపే చల్లని కిరణం

నీ జ్ఞాపకం

నిన్నటి కధ నేటికి కలైనా

రేపటికి ఉదయిస్తుందేమోనన్న ఆశే

నీ జ్ఞాపకం

కన్నీరు కూడా నా తోడునిలువక

నీకై జలజలమని పరుగులిడుతుంటే

నేనున్నానని తనలోకి కలుపుకున్న ప్రేమ

నీ జ్ఞాపకం

దారి తెలియని ఒంటరివీధిలో

దప్పిక తీరని ఎడారిలో

నిలువెల్ల తడిపిన అమృతవర్షం

నీ జ్ఞాపకం

నీ జ్ఞాపకం
నీకన్నా మధురం ఈ ఏకాంత అన్వేషణలో

నేను పిలువని నను వీడని నా అపురూప చెలిమి

నీ జ్ఞాపకం

    

  

మరపురాని మధురసీమలు

మరపురాని మధురసీమలు
మరిమరి రమ్మంటున్నాయి
మదిని తాకిన వెండివెలుగు

నిదుర వీడి రమ్మంది

నిదురనెరుగని వింతవీధి

వేచివుందంటోంది

వింతలన్నీ కాంచుటకై

వెన్నెలెంతోవెలిగింది

వెలుగుతున్న శూన్యసీమ

దివ్యతళుకులీనుతోంది

ఎగసిపడే మనసుకెరటం
తానొదిగిపోయి మౌనమంది

మౌనమైన మధురగీతం
మదిని పలకరించింది
హృదిని దాగిన భావవసంతం

చిగురు తొడుగుతొ నవ్వింది

  

ఆ నేను నీవు

నిదురించే రాతిరి నేనైతే

ఉదయించే వేకువ నీవు

వికసించే వెన్నెలనేనైతే

వెలుగిచ్చే ఉదయం నీవు

మలుపెరగని తటాకం నేనైతే

అలుపెరగని తరంగమాల నీవు

కదిలించే కన్నీరు నేనైతే

కదలని హిమశిఖరం నీవు

సుడి తిరిగే  వేదన నేనైతే

క్షణమాగని విహంగం నీవు

మేలుకున్న శిశిరం నేనైతే

నిదురించని వసంతం నీవు

కరగాలన్న ఆశ నేనైతే

విడిపొయే మేఘం నీవు

 

ఎదురుచూపుల వర్షం నేనైతే

ఎదుటపడని కలయిక నీవు

మాట దాచిన మనసు నేనైతే

మాట దాటిన మనసు నీవు

నేనెవరో తెలీని అన్వేషణ నేనైతే

నేనన్నడు కాచలేని ఆ నేను నీవు

కాంతిజలపుప్రేమసీమని.....

కలనైన కనలేని

ఆరామసీమలెన్నో

కనులుముందు

నిలిచి పిలుస్తున్నాయి

సుదూరతీరాలకొలువైన

గమ్యపుసెలయేరు

గలగలమని చెంతనే

సవ్వడి చేస్తోంది

అవనిని వదిలిన
అనంతదూరాలు
అంతాతామేనని

తెలుసుకోమంటున్నాయి

అంతరానంతరాత్మ

బంధనాలు తెంచుకుని
నింగికెగసి అందుకుంది
అంబరానాంనందననిధిని

కాంతిజలపుప్రేమసీమని.....
   

ఎక్కడున్నాడు ఆ మురళీధరుడు 2

ఎక్కడున్నాడు ఆ మురళీధరుడు

నిశ్శబ్ధమైన బృందావనిలోనా

నిదురనెరుగని కన్నీటిధారలోనా

మౌనమైన మధుర వేణువులోనా

ఒంటరైన వెండివెన్నెలలోనా

పురిని ఒదిగిన నెమలికన్నులలోనా

మాటరాని మౌనవేదనలోనా

కానలేని కలువచెలియకనులలోనా

పరుగుమరచిన యమునాతటిలోనా

రాసలీలఒడిని వీడలేని చెలియల మదిలోనా

జాలిలేక జరిగిపోతున్న కాలపుజాలంలోనా

వేచలేక ఒరిగిపోతున్న పొగడపునీడలోనా

ఊసులన్నీ ఊహలైన ఆశనిరాశ ఊయలలోనా

ముగిసిపోయిన మధురగాథని

ముగవనివ్వ నీ  రాధ నిరీక్షణలోనా

ఎక్కడున్నాడు ఆ మురళీధరుడు

   

  

ఏకాంతగీతిక

ఎవరు వింటారు

కంటిలోతులలో దాగిన

కదలాడే కావ్యాన్ని

ఎవరు వింటారు

మనసు పొరల్లో నిల్చిన

నిశ్చలనాదాన్ని

ఎవరు వింటారు

హృదిని జనియించి అంబుధవుతున్న

అనంతవేదనని

ఎవరు వింటారు

కాలపులయలో సాగుతున్న
అంతులేని నిరీక్షణాగీతాన్ని

ఎవరు వింటారు

అంబరాన్ని మించి అనంతమవుతున్న

అవధిలేని ఆరాటపుపాటని

ఎవరు వింటారు

ఆత్మనొదలి వొంటరిదైన

నా ఏకాంతగీతికని

ఎవరు వింటారు

నిదురలేచిన శూన్యంలో
అలుపెరుగని మౌనగానాన్ని

   

నా మౌన చెలిమి

ఊహనైనా కాంచుదామంటే
ఊహ ఆగిన చోటే నీవున్నావన్నావు

నీకై కాలగమనంలో వెతుకులాడుతుంటే
కాలానికే నీవు అతీతమన్నావు

పయనం సాగుతుంటే
నీ నీడని నేనేనని పరిహాసమాడావు

నా నీడ కోసం నేనాడే దాగుడుమూతలో

నీ తోడు నేనన్నావు

నీ హృదయాన్ని తాకి మరలిన

విరహవేదనలో వొలికిన అశ్రువులు

నీవన్నావు

నీలో కరగాలంటే మాత్రం

నేనే నీవవ్వాలన్నావు

ఈ ఎడారిలో నను వీడి మరల

నా మౌన చెలిమివైనావు

ఎక్కడున్నాడు ఆ మురళీధరుడు (1)

ఎక్కడున్నాడు ఆ మురళీధరుడు

చిన్ని కృష్ణుని చేతులారా పెంచిన

యశోదమ్మ కన్నుల్లో

గోపాలుని లాలనలో పెరిగిన

గోమాత కన్నుల్లో

ఆలమందల కాపులో అల్లరిచేసిన

గోపాలుర కన్నుల్లో

వేణుగోపాలుని వేడుక చేసిన

వ్రజకాంతల కన్నుల్లో

నేలనున్న తనని మింటికెత్తిన

గోవర్ధన గిరి కన్నుల్లో

రాసలీలకి రాత్రిని కానుకనిచ్చిన

కరిగిన పగటి కన్నుల్లో

అక్ర్రూరుని రధచక్రాలకింద నలిగిన

రేపల్లె  వాడల్లో

కంటికట్టు దాటి
గోకులంమంతా
అందరికన్నుల్లో

తానై తిరుగాడుతున్న
యమున ధారలో

తడసి ముద్దవుతున్న

రాధ కన్నుల్లో

తనదంతా తనకేఇచ్చి
తన నీడగా మిగిలిన

ప్రేమధారరాధారవిందంలో...

   

     

నీవెళ్ళాకే తెల్సింది

అవనికి సంద్రంలా

కంటికి నీరు తోడని

నీవెళ్ళాకే తెల్సింది

సంద్రానికి అలలా

మనసుకి నీతలపే తోడని

నీవెళ్ళాకే తెల్సింది

అలకి నీటిలా

నానీడ నువ్వేనని

నీ వెళ్ళాకే తెల్సింది

నీటిమీద రాతలా

నీవులేక నిలువలేనని

నీవెళ్ళాకే ......

   

  

ఎందుకో మరి

కాలపుపరవళ్ళులో

వసంతం శిశిరమైంది

పగలు రేయిగా మారింది

పున్నమి అమావాస్యలో ఒదిగింది

మాటలసవ్వడి నిశబ్దంలో నిదురైంది

ప్రేమఝరి విరహసంద్రంలో కరిగింది

చవిచూసిన అమృతధార గురుతుగా మిగిలింది

వినిపించిన వేణుగానం కనలేనిసీమలకి తరలిపోయింది

కానీ ...

నీ వీడ్కోలు ని

తన ఒడిని నింపుకున్న క్షణం

ఎందుకో మరి
ఏనాటికీ  గతమవ్వనంటోంది

తను కదలలేని కాలమై 

నను విడువలేని నా నీడై

కాలపు వర్షంలో కలువక
నా కన్నుల చినుకు తానవుతానంటోంది

నన్నెన్నడు  విడువని తోడు తానేనంటోంది
  

వేచిన రాధ ...

వేచిన రాధ వెతుకులాడుతోంది

నీ కన్నుల్లో దాగిన తన బింబానికై

వేచిన రాధ మది తపన పడుతోంది

నీ హృదయంలో దాగిన తన హృదికై

వేచిన రాధ కంటి ధార జాలువారుతోంది

నీ పదములతాకి ఆరాధన అవ్వాలని

వేచిన రాధ అడుగు తడబడుతోంది

నీ పిలుపు వేళగాని వేళ తాకుతోంటే

వేచిన రాధ తాపముతో
రాధా రాధా అని పలవరిస్తోంది

అవును రాధా రాధా అనే పలవరిస్తోంది

పరవశిస్తోంది

ఎందుకంటే

నీ గుండె చప్పుడే తనకి వేదమంత్రం కాబట్టి....

అయినా తను వేచింది
తిరిగిరాని
నీకోసం కాదు
తనకోసమే

నీ పిలుపులో పలికే తన కోసం

నీ ఆత్మలో కరిగే తనకోసం

నీ శ్వాసలో ఊగే తనకోసం

నీ కన్నుల్లో నిల్చిన తనకోసం

నీ ప్రేమమందిరంలో నీవే

తానై తానే నీవైన తనకోసం  .....

వేచిన రాధ .....

కడలి ఒడిలో

కడలి ఒడిలో
విరిసిన ఒక అల

నీ పలకరింపుకు పులకరించింది
అందుకేనేమో పరవళ్ళతో పరుగునవస్తోంది

నీ అడుగుల్ని దాచుకుంది

అందుకేనేమో తరంగాలతో తాండవమాడుతోంది

నీ నవ్వుల్ని కలుపుకుంది

అందుకేనేమో అలలఒరవడిలో ఎన్నెన్నో సవ్వడులు

నీ హృదయాన్ని తాకింది

అందుకేనేమో సంబరంతో అంబరాన్నంటుతోంది

తనని వీడి జారిపోయే క్షణంతో పాటు
నిను వీడి తాను మరలితీరాలని

కాలాంబుధిలో తలదించి కరిగితీరాలని
పాపం తనకేం తెలుసు

      

వస్తావని తెలుసు

వస్తావని తెలుసు

అందుకే చూస్తున్నాను

కలలన్నీ కలబోసి

మాటలన్నీ మౌనం చేసి

గుమ్మం ముందే నిలుచున్నాను

నాకేం తెలుసు

నాకై నీవెప్పుడో 

నా హృదయంలో వేచి వున్నావని

చూసి చూసి నిష్క్రమించావని

తెలిసి నే తిరిగి చూసేసరికి

తిమిరమే మిగిలింది నాకు

తెలిసి నే తిరిగి చూసేసరికి

తిరిగి రాని తరంగమైనావు

మరపురాని మధురబాధ

మరువనివ్వనంటోంది

మరలిరాని నాప్రేమ

మరల నేల వ్రాలింది

  

  

మధురగీతమేదో ....

 

 

 మధురగీతమేదో  మదిని మీటింది

 వేణుగానం నా హృదిని నింపింది

 

 అమృతరాగమేదో అవనిని తాకింది

 చుక్కలదీపం నాకై వెలుగునంపింది

 

 రెక్కలపావురమేదో కబురు తెచ్చింది
 వేచిన విరహం నాపై  అలిగిపోయింది

నీ అడుగులసవ్వడి

నా మనసున నడిచింది

నీ పిలుపుల అల్లరి

నా మదిన పలికింది
నీ చల్లని స్పర్శ

నా మేనిన వెన్నెల నద్దింది 

 

నా కంటిన కదలిన కలని
నా కనుల నింపుటకు

నే కనులు తెరిచేసరికి

కనులు కందని కలవైనావు

కనుల దాటి కరిగిపోయావు

  

  

నయననీలములు

ఏమి ఇవ్వగలను నీకు నేను

హృదయాన్ని అర్పిద్దామంటే

వేచి వేచి వేదనతో వేసారిపోయింది

మనసుని అప్పగిద్దామంటే

తలచి తలచి తానే లేనంటోంది.

తనువుని అందిద్దామంటే

తపించి తపించి తాపమునొందింది

 

మరింకేమివ్వగల నా

నీలమేఘశ్యామునికి నా
నయననీలములు తప్ప
   
  

కలలన్నీ

 

 

కలలన్నీ కలువల్లో దాచుకుని

వేదనలన్నీ వెన్నెలచాటున దాచుకుని

నిట్టూర్పులన్నీ నిశీధిన దాచుకుని

నీ గురుతుల నీడలో

నీ స్మృతుల సవ్వడిలో

ఒంటరిగా తిరుగాడుతున్నాను

దాచిన మల్లెలు మౌనమవుతోంటే

వేచిన హృదయం విచ్చిపోతోంటే

చెంతన లేని నీకోసం  

నా

నీ కోసం

కలలన్నీ .....

    

  

ఎవరూ లేని ఏకాంతసీమలో

 

ఎవరూ లేని ఏకాంత సీమలో

ఉవ్వెత్తున లేచిన ప్రేమకెరటం

నీ మౌనం

ఎవరూ లేని ఏకాంతసీమలో

అంతా తానై నాలో నిండిన వేదం

నీ మౌనం

ఎవరూలేని ఏకాంత సీమలో

ఒలుకుతున్న మధురనాదం

నీ మౌనం

ఎవరూ లేని ఏకాంతసీమలో

నన్నొంటరిని చేసిన గానం

నీ మౌనం

 

ఎవరూలేని ఏకాంతసీమలో

నిట్టూర్పుని తాకుతున్న ఓదార్పు

నీ మౌనం

ఎవరూ లేని ఏకాంతసీమలో

ఎదురుచూపును ఎదనుమోస్తున్న కాలం

నీ మౌనం

ఎవరూ లేని ఏకాంతసీమలో

నాలోని నేను నీవే అన్న నేస్తం

నీ మౌనం

 

ఎవరూ లేని ఏకాంతసీమలో

నన్ను నీలోకి తీసుకుంటున్న మౌనం

నీ మౌనం

అది

ఎన్నటికీ ఎడబాయని వేణుగానం

విరహమెరుగని మౌనసంగమం  
   
     

  

  

కాలపు అలలపై

 

చీకటి దారిలో

కాలపు అలలపై

సాగే పడవ ప్రయాణం

ఒకొక్కరుగా ఎక్కుతున్నారు

తేరిపార చూసేలోగా

గాలితెరల మాటున

కనుమరుగవుతున్నారు

కదిలే నీటి సవ్వడి తోడుగా

చూస్తున్న చుక్కల నీడలో

వీడని నీ చెలిమితో

విరిసే చంద్రోదయానికై

నే చకోరాన్నే అయ్యాను

   

   

  

ఏకాంతపు గమనంలో

 

ఏకాంతపు గమనంలో

ఎన్నెన్నో మజిలీలు

చిన్ని చిన్ని గవ్వల్లా ఏరుకున్న

అందమైన గురుతులు కొన్నైతే

చురుక్కుమనే ముల్లులా గుచ్చిన

వేధించే గాథలు మరికొన్ని....

 

సాగే ఈ పయనంలో

దరహాస చంద్రికలు విరిసినట్లే

దుఖాశ్రువులూ కురిశాయి

అనుభవం అనుభూతయ్యేలోగానే

చేజారిన కాలం అది గతమంటో

వెక్కిరించింది వేదనలో ముంచింది

 

అయినా .....

చీకటిన దాగిన వెలుగుతెరలా

మబ్బున దాగిన చిన్నచినుకులా

నీ ప్రేమ నన్ను పిలుస్తోనే  వుంది

నీకై నా పయనం అలా సాగుతోనే వుంది